เกริ่นไว้เอ็นทรี่ที่แล้วว่าเราอยากอัพกิจกรรมที่ไปร่วมกับมูลนิธิศุภนิมิตรในช่วง 14-17 พฤษภาคม 2554 ที่ผ่านมาค่ะ เราเข้าร่วมเป็นผู้อุปการะเด็กในมูลนิธิศุภนิมิตรมา 4 ปีแล้ว พอเด็กอายุครบ 10 ขวบเราก็จะได้รับเชิญให้ร่วมทริปไปเยี่ยมเด็กที่เราอุปการะไว้ค่ะ
 
Last entry I promised to upload the pictures of aid activity of World Vision Foundation of Thailand. I have been in the sponsorship program for 4 years, and when my sponsored child turned 10 years old, I was invited to join the visiting program. I sponsor two children and now my first child is 10 years old, she is under the Huayrong Area Development Programme (ADP). Huayrong is a district in Prae province which lies in the Northern part of Thailand. I and my sister boarded the van at the headquarter of the World Vision Foundation in Bangkok at 6 a.m. and it took almost 10 hours from Bangkok to get to Prae.
 
น้องน้ำเป็นเด็กคนแรกที่เราอุปการะค่ะ น้องน้ำอาศัยอยู่ในพื้นที่ของโครงการพัฒนาชุมชนเป็นพื้นที่พึ่งตนเองและยั่งยืนห้วยโรงค่ะ เป็นเขตพื้นที่ในจังหวัดแพร่ต้องนั่งรถตู้กัน 10 ชั่วโมงเลยทีเดียว
 
 
My sister and me (now my hair gets longer than that in the picture)
 
Here we are at the hotel before we were heading to the remote school in the valley to provide some education and living supplies.
 
Actually, my sister took lots of photos but she is very busy since. Therefore, I don't have photos from her camera except the above two. All the following photos were taken by the WVFT (World Vision Foundation of Thailand) staff which they kindly copied them on DVD disc and sent to us by post.
 
วันรุ่งขึ้นเราเดินไปยังโรงเรียนที่จะนำพวกอุปกรณ์การศึกษาแล้วก็อาหารการกิน ข้าวของเครื่องใช้ไปแจกค่ะ ที่จริงน้องสาวเราถ่ายรูปไว้เยอะมาก แต่น้องยังไม่มีเวลาปรับรูปเลยยกเว้น 2 รูปข้างบนนี้ดังนั้น รูปต่อไปนี้จึงเป็นรูปจากกล้องของเจ้าหน้าที่ของมูลนิธิค่ะ ซึ่งเขาไรท์ใส่ DVD แล้วส่งมาให้ผู้ร่วมทริปทุกคนค่ะ

 
 
และแล้วเราก็มาถึงโรงเรียนค่ะ ไฟเข้าถึง แต่น้ำต้องใช้น้ำจากภูเขาค่ะ ดังนั้นเลยมีการร่วมบริจาคถังน้ำประปาเพื่อนำน้ำจากภูเขามากรองแล้วเก็บไว้ใช้ค่ะ
 
 
The school named "Huay Hom". This school hosts students from pre-school until grade 6
 
 
My sister was balancing herself on the rocks to take a photo of the school sign.
 
The students
 
 
The staff we took from Bangkok, they are school supplies, health care supplies (toothbrush toothpaste, body powder) canned and instant food.
 
 
Me....ยังนั่งแบบเอ๋อๆอมซึมๆ
 
 
The head master of the school. He just has run this school about 8 months, and he was telling us the difficulties he faced trying to improve the quality of living of the students and the villagers around this area. Even the school doesn't own any plots of land. The school is settled unlawfully in the preserved forest area (with temporariry exemption)
 
 
This Huayrong trip donated the water purifier to the school. Although the school gets access to the electricity, it doesn't get access to the clean water. The students consume water from the mountain. Therefore, WVFT provides the water tanks and purifier to the school.
 
วันนี้คณะทริปอิ่มใจมาบำเพ็ญประโยชน์โดยการปลูกไผ่ตง ให้เด็กได้ทานหน่อไม้ ตัดผมตัดเล็บให้เด็กๆ สอนวิธีทำน้ำยาสระผม และนำ้ยาล้างจานไว้ใช้ในครัวเรือน และทาสีโรงเรียนค่ะ
 
 
We planted the bamboo to be the food for students (in Thailand we eat the bamboo shoot)
 
 
 
The students were waiting for the nail trimming and the hair cutting.
 
 
 
we taught the villagers how to make the dish cleanser and the hair shampoo. It costs only 20 Baht (usd 0.5) for about 20 litres of them.
 
 
Me and my sister were preparing the ingredient
 
 
Finished!!!
 
 
The villagers were in the queue for the free shampoo and free dish cleanser.
(warning * don't believe what I called items in English, it had been almost 6 years that I left USA)
 
 
 
painting the school (the Thai words on the wall said " the dream comes true")
 
 
We provided the luncheon for the students
 
 
 
They showed the magnificent "Mong" (ม้ง) tribal performance in return
 
 
gaving out the health care, education, food suplies
 
 
My sister
 
 
Group photo
 
หลังจากนั้นเราก็ไปเยี่ยมหมู่บ้านผีตองเหลืองกันค่ะ (ชุมชนพื้นบ้านมลาบรี) ที่นี่ก็มีเด็กที่มีผู้อุปการะอยู่ 1 คน เอาของไปแจกค่ะ
Then we moved to the Tong Luang tribe, they used to be the wanderers, waring leaves and feeding on the forest stuff. Now the have place for their ground and houses to live in. Still they are lacking of many things to improve their living quality. Fortunately, an American guy (I forget what his name is) is in charge of handing them an opportunity. He said he loves Thailand and wants to get Thai nationality. He helps selling out the handicrafts of this tribe and educates the villagers to sustain their living qualilty in the long term. (He actually have done so many things for this tribe than the government has)
 
 
 
(The American guy I mentioned is in the white T-shirt)
 
จากนั้น ก็แบ่งขบวนไปเยี่ยมเด็กในอุปการะค่ะ เราเป็นคนแรกที่ได้ไปเยี่ยมเด็กค่ะ ก็เอาตุ๊กตากับหนังสือการ์ตูนที่สอนเกร็ดความรู้ประเภทร่างกายของเรา ในป่า ใต้ดิน ใต้ทะเล ไปฝาก คิดว่าเอาไปดีแล้ว พอวันต่อมาเห็นของคนอื่นๆที่เอาไปเยี่ยมเด็กๆของเค้ากันรู้สึกจ๋อยอย่างแรง น่าจะขนมาให้ดีกว่านี้ โดยเฉพาะพวกข้าวสารอาหารแห้ง (บางคนเอากีตาร์โปร่งมาให้เด็กเลยอะ ทุ่มมากมาย)
 
Then we headed to visit our sponsered children. I was the first one of the group to visit my child. I brought somes educational comics (such as "our body", "under the sea", "in the forest" etc.) and the teddy bear for my child. I was little disappointed when I saw what other sponsors brought for their children, some even brought the acoustic guitar. I should haver bought something such as dried food. I think it's more useful than just the toy.
 
 
 
แถมมีการสัมภาษณ์ให้บอกความรู้สึกที่เรามีต่อเด็กด้วยค่ะ เท่านั้นแหละอาการไอ้ขวัญกำเริบ ร้องไห้ออกมาทันใด เล่นเอาน้องน้ำตกใจใหญ่ น้องสาวเราเลยต้องตอบคำถามแทนค่ะ
 
The photographer also interviewed me what I wanted to tell my child. Well as you know (from previous entry - so sorry that I didn't translante to Eng) that I am under the depressant, I cried with no reason and thus made my child quite shocked. So my sister had to answer the question for me.
 
หมดหนึ่งวันแห่งการทำประโยชน์เพื่อสังคม (ว่าเข้านั้น) ก็ไปแวะที่แพะเมืองผี ก่อนจะกลับโรงแรมค่ะ)
 
Before we were back to the hotel, we stopped by to see the turbular sand stone (it said they were there since the quaternary age) at the "Pae Muang Pee" national park.
 
 
 

 
ถ้าน้องสาวพอจะว่าง จะได้ปรับรูปภาคท่องเที่ยวมาลงบ้างนะคะ (แต่จะทันเดี๊ยนไปเรียนต่อหรือเปล่าหว่า อีก 2 เดือนก็ไปแล้วเนี่ย)
 
If my sister has time to to upload her photos, I will show you the interesting places in Prae province. Anyhow, I'm not sure this is possible because I'm about to go to UK next two months.
 
Thanks for reading.
 
แล้วก็ขอบคุณมากๆสำหรับคอมเม้นท์เอ็นทรี่ที่แล้วนะคะ ตอนนี้เราก็ยังขยาดหนังสือธรรมะอยู่ค่ะ ขยาดการปฏิบัติธรรมด้วยล่ะ เราขอเดินทีละขั้นละกัน เริ่มจากตอนนี้เราสงบใจได้ด้วยหนังสือเล่มนี้ ส่วนจะให้หลุดพ้นทุกสิ่งอันนั้น ขอแปะโป้งไว้ก่อนล่ะกันค่ะ
 
แค่ตอนนี้ไม่ร้องไห้ ก็ดีใจที่สุดแล้วค่ะ
 

edit @ 17 Jul 2011 22:08:58 by duck-life

Comment

Comment:

Tweet

You are obviously, a professional of doctoral thesis about this post writing but if you want to choose the buy thesis topthesis.com service, I will suggest you to notice the greates item.

#9 By thesis (103.7.57.18|31.184.238.21) on 2012-06-04 06:24

Some good people will read your article associated with this good post and just order the publish dissertation in the <a href="http://www.master-dissertations.com">thesis</a> service.

#5 By Jannie31Hobbs (91.212.226.136) on 2012-01-10 00:12

Don't you realize that it is not necessary to sit a long time at home researching? Obviously, that should be better to buy custom made essays if you want to use your free time.

#4 By personal essay paper (31.184.236.16) on 2011-12-20 20:02

ขอบคุณที่ไปเยี่ยมเยือนที่บล๊อกนะคะ

ตอนนี้คุณขวัญอยู่ต่างประเทศหรือเปล่าคะ
ขอให้สุขภาพกายและใจดีขึ้นเรื่อยๆนะคะ
เป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

e9]

#2 By Aoy+ on 2011-10-01 18:51

ส่วนตัวก็เป็นผู้อุปการะเด็กของมูลนิธิ ccf ค่ะ แต่ไม่เคยไปเจอเด็กเลย open-mounthed smile

คุณขวัญได้ทำสิ่งดีๆก็น่าจะอิ่มใจจริงๆล่ะคะ

ปล. ไม่ค่อยได้อัพบล๊อกเหมือนกันค่ะ ประมาณเดือนละครั้งเท่านั้นเอง เพราะว่างานก็เยอะอยู่ sad smile

ถ้าคุณขวัญอยากวาดรูป ก็วาดเลยค่ะ แค่ลุกไปหยิบกระดาษ สี พู่กัน แล้วก็ลงมือ เท่านั้นเอง
เรื่องสีเน่า เละ เป็นเรื่องเล็กน้อยค่ะ อย่าได้แคร์ 5555 แค่วาดแล้วรูัสึกสบายใจก็พอแล้ว

ขอให้เดินทางปลอดภัยด้วยนะคะ
big smile double wink

#1 By Aoy+ on 2011-07-20 00:19